Około 10 tysięcy lat temu po ostatnim zlodowaceniu konie właściwe (Equus) wyginęły w Ameryce Północnej, natomiast w Eurazji trwała ich dalsza ewolucja [MacFadden, 1999]. Tuż przed udomowieniem koni, czyli około 5-6 tysięcy lat temu, według teorii Skorkowskiego, Speed’a i Ebhardt’a istniały 4 podgatunki Equus caballus [Haller, 2006; Zeitler-Feicht, 2014]. Były to północne kuce typu 1 i 2 oraz konie gorącokrwiste typu 3 i 4. Ten ostatni typ żył na stepach i pustyniach Zachodniej i Centralnej Azji, miał około 1 m wysokości w kłębie i wybitnie orientalny typ budowy. Dziś za jego bezpośredniego przedstawiciela można uznać konia kaspijskiego. W 2011 roku w północnym Iranie na stanowisku archeologicznym datowanym na ok. 3400 r. p.n.e. odnaleziono szczątki miniaturowego konia, którego zidentyfikowano jako obecnie żyjącego konia kaspijskiego [CAIS, 2018]. To odkrycie powoduje, że konie te są rasą starszą niż początkowo przypuszczano. W...
Stajnia na Działach Grabowieckich