Eksterier koni kaspijskich

 

           

    Literatura podaje, że na przestrzeni 5000 lat swojego istnienia wzrost kuców kaspijskich wahał się między 90 a 122 cm. Dziś jest to od 100 do 132 cm, czyli średnio 117 cm [ICS, 2010b]. Zgodnie ze standardem rasy, konie kaspijskie nie powinny przekraczać 127 cm. Wysokość w kłębie wykazuje duże wahania w zależności od żywienia i warunków utrzymania, np. klimatu. Aczkolwiek według Dalton [2000] występują również duże różnice wzrostowe także u pełnego rodzeństwa w tym samym środowisku życia.

    Konie kaspijskie mają lekką, harmonijną i szlachetną budowę właściwą koniom orientalnym (fot.1). Rasa nie zatraca typu poza klimatem rodzimego Iranu. Generalnie przypominają miniaturowego konia angloarabskiego, jednak istnieje pewna różnorodność typów w obrębie rasy - od arabskiego do angielskiego. Ogólnie rasa charakteryzuje się poprawnym pokrojem.

      Głowa jest sucha, krótka, klinowata zwężająca się od szerokiego, wypukłego czoła do wąskiego pyska z dużymi, nisko osadzonymi nozdrzami. Wypukłość czołowa, szczególnie widoczna u źrebiąt, zwana jest Jibbah (fot.2).  Profil głowy prosty lub lekko wklęsły (ryc.2). Uszy są małe, krótkie, kształtne, czasami sierpowatego kształtu, nie dłuższe niż 11,5 cm, szeroko osadzone i czujne. Ganasze i sanki niezawężone, wydatne i głębokie kości żuchwy. Oczy nisko osadzone, wypukłe, wyraziste, błyszczące, o migdałowatym kształcie. Głowa elegancko połączona z szyją - łabędzią i długą, lecz silną. Niektóre kaspiany posiadają nabudowanie mięśni na podgardlu, podobne do tego z reliefów w pałacu Persepolis [Dalton, 2000].

  

    Szyja jest wysoko osadzona na wąskiej kłodzie z wyraźnie zarysowanym kłębem, głęboką klatką piersiową i mocnym, długim grzbietem [ICS, 2010a]. Wadą jest wąska klatka piersiowa. Łopatka jest długa, skośna, typowa dla dużych koni wierzchowych, umożliwiająca płaski i długi krok. Dobrze związane lędźwie i zamknięte słabizny, a zad długi i lekko ścięty. Konie kaspijskie charakteryzują się z gruntu dobrym umięśnieniem zadu, nawet te młode i niepracujące. Ogon osadzony przeważnie normalnie. Szczupłe kończyny zbudowane są z mocnych kości o dużej gęstości, a kości nadpęcia płaskie i nadzwyczaj długie. Nadgarstki dobrze skątowane, nisko osadzone, pęciny krótkie i proste. Rasa charakteryzuje się stosunkowo dużą odległością od kolana bądź guza biodrowego do stawu skokowego, z czego najprawdopodobniej wynika ich niezwykła skoczność. Ze względu na górskie pochodzenie rasa ta ma silniej skątowany i dłuższy staw skokowy niż rasy nizinne. Stawy skokowe są słabym punktem kaspianów. Dawniej często spotykana była „krowia” lub „szablasta” postawa kończyn tylnych. Konie kaspijskie posiadają niewielkie szczotki pęcinowe lub nie mają ich wcale. Kopyta tylne i przednie prawie nie różnią się od siebie i mają kształt owalu. Posiadają bardzo mała strzałkę i są zbudowane z bardzo twardego, wolno przyrastającego tworzywa kopytowego. Kopyta nie wymagają rozczyszczania tak często jak u przeciętnych koni i praktycznie nigdy nie wymagają podkuwania. Jednak w wilgotniejszym od irańskiego klimacie, np. zachodnioeuropejskim, kopyta mogą stać się mniej odporne na ścieranie.

    Sierść koni kaspijskich jest delikatna, zwłaszcza na głowie. Włosie jedwabiste i cienkie, zazwyczaj długie i obfite, szczególnie u ogierów. Sierść zimowa rośnie bardzo gruba w wyniku  przystosowania do klimatu gór Elbrus, aczkolwiek jej przyrost zależy od warunków utrzymania.

    U koni kaspijskich występują wszystkie maści podstawowe. Najczęściej w literaturze wymienia się maść gniadą, potem kasztanowatą i siwą, najrzadziej karą. Na nogach i głowie rzadko występują odmiany, kaspiany za to często posiadają pręgę grzbietową i pręgowanie nóg, a ich sierść ma opalizujący połysk, jak u koni achał-tekińskich [Morris i Langrish, 2008].